10 november 2019

De herfst van zijn mooiste kant

Afgelopen vrijdag kon ik het niet laten om nog een keertje terug te gaan naar het Verzetsbos of het Bos der Onverzettelijke zoals het officieel heet. De zon scheen volop waardoor het qua temperatuur lekker aangenaam was. Er waren veel meer mensen op dit idee gekomen en het was spitsuur met honden uitlaten, maar ik had er geen last van. Ik was (weer) de enige mens (of idioot in de ogen van de honden en waarschijnlijk ook van veel mensen) die tussen de struiken en bomen liep in plaats van op het pad.
Het bos had meer herfstkleuren dan de vorige keer toen ik er was en in de zijpaden waren veel rood/bruin gekleurde bladeren van de bomen gevallen. Heerlijk om daar doorheen te lopen zonder je voeten op te tillen. Ik vond dat vroeger hét gevoel van herfst, het geluid dat de bladeren dan maken en mijn moeder die eindelijk eens een keer niet riep dat ik mijn voeten op moest tillen.

Onderstaand een selectie van de foto's:

Gewone glimmerinktzwam

Geweizwam en Houtknotszwam

Fluweelpootje

Herfstkleuren

Zijpad met de afgevallen bladeren

Elfenbankje



Bruinrode heidelibel

Bruinrode heidelibel

Tot de volgende keer!

Annette

30 oktober 2019

Bestaan kabouters dan toch?

Dit jaar waren er niet zo veel paddenstoelen te vinden in het park vlak bij mijn huis. Ik denk dat dit komt doordat er rigoureus gekapt is in verband met de Essentaksterfte. Maar met goed zoeken, heb ik toch nog een paar paddenstoelen, goed verscholen in een donker stukje, gevonden.
Nu geloof ik al heel lang niet meer in sprookjes, maar na het lezen van het boek over kabouters van Rien Poortvliet (heel wat jaartjes geleden) ga je toch een beetje twijfelen. Als ik een paddenstoel rood met witte stippen zie, denk ik altijd aan kabouter Spillebeen die daarop zat te wippen. Hier in het donkere stukje park sloeg de twijfel weer toe toen ik een paar kleine paddenstoelen wilde fotograferen en deze daarbij van achteren bescheen met het lampje van mijn smartphone. Ik zag een rij kabouters aan komen lopen die na een dag werken, luid zingend "hai hé, hai ho ……." op weg naar hun paddenstoelenhuisjes waren. De voorste kabouter droeg een lantaarn om bij te schijnen in het donkere bos. Zouden er dan toch kabouters bestaan ?????







Tot de volgende keer!