Maart - Voorjaar op de Veluwe

In maart zijn wij weer voor bijna 3 weken naar de Veluwe geweest. Het bos was op zich nog erg grauw, maar hier en daar kwamen voorzichtig toch de eerste tekenen van het voorjaar tevoorschijn. Het bos was niet alleen kleurloos maar ook een beetje 'vogelloos'. Je hoorde overal vogels fluiten, alleen lieten zij zich heel weinig zien. Op de voerplankjes bleven het vogelzaad en de pinda's soms een paar dagen onaangeroerd liggen en de pindakaas pot, anders niet aan te slepen, hing bijna een week voordat de bodem in zicht kwam. Misschien waren zij druk bezig met een nestje bouwen of een partner zoeken óf komt het door de roofvogel die in de buurt van het huis zijn plekje heeft gevonden. Ik heb geen idee. 

Nu naar de foto's van de maand maart. Ik begin met de vogels. Bijzonder vind ik het dat in een dode boom langs de oprit naar het huis, een bonte specht haar nest wil maken. Eén keer heb ik haar, van achter de auto om haar niet te storen, gefotografeerd toen zijn door de ingang naar buiten keek. Ik voelde mij net een paparazzi. 

Door het mooie weer kwam de paddentrek al in de tweede week van maart goed op gang. Mijn speurtocht naar een vrouwtje met een mannetje op haar rug verliep niet erg succesvol. Wel kwam ik deze twee mannetjes tegen op weg naar de vijver om hun geluk te beproeven. 

Tijdens één van mijn speurtochten langs de vijver werd ik gadegeslagen door deze gans die het voor deed komen alsof hij sliep, maar dan wel met zijn ogen open. 

Om de gans niet verder te storen, heb ik een ander plekje langs de vijver gezocht om verder te speuren naar de padden. Opeens hoorde ik een hoop kabaal; het bleek een eend te zijn die uitgebreid, luidruchtig en nogal spetterend een bad nam.

Maart is natuurlijk ook de tijd van de lammetjes die geboren worden. Bij de schaapskooi op de Ginkelse Heide bij Ede waren half maart de lammetjes geboren. Zij lagen óf bij hun moeder (slapend) van het zonnetje te genieten óf renden achter elkaar aan en maakten rare bokkensprongen in de omheining bij de stal. Zo leuk om te zien! Als de lammetjes geboren zijn, is voor mijn gevoel de lente echt begonnen.

Het komt niet vaak voor dat de IJslandse paarden (of pony's) op de Posbank (Nationaal park de Veluwezoom) zo dichtbij staan. Het gaf mij mooi de gelegenheid om ze te fotograferen, terwijl zij ongestoord door bleven grazen.

Ik hoopte dat dit jaar, gezien het vroege voorjaar, de Bosanemonen voor het einde van de vakantie in bloei zouden staan bij Kasteel Staverden (tussen Uddel en Ermelo). Na er al een paar keer naartoe te zijn geweest, echter zonder succes, had ik op de allerlaatste dag van onze vakantie het geluk dat er net knopjes van de bosanemonen boven de grond uitkwamen. Hele stukken van het gras kleurden wit, net een tapijt dat daar uitgerold was. Jammer dat ik geen mooie foto's van de bloem in volle glorie heb kunnen maken, maar ik heb in ieder geval wel een paar foto's van de anemoontjes in knop. Beter iets dan niets, toch?!

Je kunt het niet goed op de foto's zien, misschien een beetje op de laatste foto, de mooiste knopjes van de bosanemonen stonden langs het water op een hele schuine waterkant. Om ze op de foto te krijgen, was nog een hele uitdaging. Het is gelukt, zonder natte kleren te hebben gekregen. Het resultaat zie je hier boven.

Teruglopend richting de parkeerplaats bij het kasteel Staverden, stonden in de berm langs de weg volop krokussen in bloei of in de knop met daartussen nog bloeiende sneeuwklokjes. Wat een prachtig en indrukwekkend gezicht. 

Tsja, aan alles komt een end; tijd om weer terug naar Almere te gaan. Wij hebben genoten van onze vakantie, het mooie weer en alles wat wij gezien hebben op de Veluwe.  

  

 

 

Oostvaardersplassen en een voorbode van het voorjaar

Ik begin dit blog met, precies op mijn verjaardag, bloeiende sneeuwklokjes in de tuin. Dat betekent dat mijn favoriete seizoen, het voorjaar eraan komt en daar word ik heel blij van. Wat een verjaardagscadeau! 

Al een hele tijd was ik niet naar de Oostvaardersplassen aan de kant van Almere geweest. Ik vind de Oostvaardersplassen bij Lelystad mooier om heen te gaan. Onlangs las ik dat er, ook aan de kant van Almere, flink wat werk verricht is om het gebied aantrekkelijker te maken en dat had mijn nieuwsgierigheid gewekt. 

De kleur van het riet had de overhand en de bomen zijn natuurlijk nog kaal. Hierdoor was het een beetje kleurloos. De enige kleur kwam van een paar rozenbottels die hier en daar nog aan de struiken hingen.

Op de grote grasvlakte stonden vooral (grote) groepen heckrunderen vergezeld door grote aantallen ganzen. 

Achter de heckrunderen bevond zich een groep edelherten. Te ver weg om te kunnen fotograferen, maar als je heel goed op onderstaande foto kijkt, kan je de groep herten op de achtergrond onderscheiden.   

Af en toe werd de rust verstoord door met veel lawaai opvliegende ganzen. Ik denk dat het al gauw zo'n 150 tot 200 ganzen waren; misschien nog wel meer. Zij vlogen dan in 2 groepen steeds hetzelfde rondje waarna zij weer neerstreken op hetzelfde plekje als waarvandaan zij opgestegen waren. Het was een fascinerend schouwspel. 

Teruglopend naar de uitgang, zag ik nog een voorbode van de lente ...... elzenkatjes van de Zwarte els.

Een groot gedeelte van de Oostvaardersplassen is op dit moment een rustgebied voor de grote grazers en daarom afgesloten voor publiek. Hierdoor waren er beperkte wandelroutes. 

Ik heb mij voorgenomen om de komende maanden vaker naar de Oostvaardersplassen te gaan, ook aan de kant van Almere. Dan hoop ik wat meer dieren, misschien met jongen, te kunnen fotograferen. 

Ik sluit dit blog af zoals ik begonnen ben: met een beetje voorjaar. Een veldje vol met gele krokussen en dat vlak bij mijn huis! 

 

Natuurpark Lelystad

Vorige week ben ik samen met mijn vriendin naar Natuurpark Lelystad geweest. Al een aantal jaar roep ik dat ik er heen wil, maar om de één of andere reden kwam het er niet van. Eigenlijk onzin natuurlijk, want Lelystad ligt niet ver van Almere dus ben je er zo. Nu ik er eenmaal geweest ben en er volop heb genoten, ga ik er zeker vaker naartoe. 

Het natuurpark is in de jaren 1970 ontstaan omdat de Amsterdamse dierentuin Artis behoefte had aan extra ruimte voor grote hoefdieren. In het park worden in grote omheinde terreinen allerlei dieren uit het Euraziatische gebied gehouden die in het wild niet vaak meer voorkomen of (ernstig) gedreigd zijn, zoals Wisenten, Pater-Davidsherten en Przewalskipaarden. Het is ook de enige plek in Nederland waar Elanden rondlopen. 

Het natuurpark is 400 ha groot en bestaat afwisselend uit waterpartijen, rietvelden, grasland en gemengd bos. De grotere plassen in het park zijn ontstaan door zandwinning voor de aanleg van de nabijgelegen A6. 

(tekst over het natuurpark: Wikipedia)

Deze ooievaar had een mooie plek voor haar nest uitgezocht; net voorbij de ingang van het park. Vanuit de hoogte kon zij alles mooi in de gaten houden.

Daarna door naar de Otters, maar die lieten zich helaas niet zien. Dan maar verder naar de Pater-Davidsherten. Deze herten leefden oorspronkelijk in grote delen van China. In 1865 werd het door Pater Armand David, een Franse missionaris, ontdekt en naar hem vernoemd.

In de grote plas in het leefgebied van de Pater-Davidsherten is een wand voor/met IJsvogelnesten gemaakt. Een paar IJsvogels hebben zich kort laten zien, om vervolgens weer snel hun nest in te duiken. Ik hoop ze een volgende keer te kunnen fotograferen.

Deze zwaan kwam voorbij gevlogen om vervolgens aan de andere kant van de plas op zijn gemak rond te zwemmen en af en toe naar eten te zoeken.

In één van de plassen zat deze eend op een boomstam te slapen. Een echte evenwichtskunstenaar om zo te kunnen blijven zitten. 

 

Langs de wilde zwijnen, waarvan alleen de ruggen van 2 vrouwtjes door de begroeiing te zien waren en de jonge zwijntjes zich niet lieten zien, op naar de Edelherten.

De wandelweg loopt dwars door het gebied van de Edelherten en de Elanden. De Elanden hebben zich niet laten zien. Deze Edelherten trokken zich niets van de mensen aan en gingen rustig door met het eten van gras. 

Deze Zanglijster zong uit volle borst. Hij was wat moeilijk te ontdekken in de dichte begroeiing.

Bijna terug bij de ingang (tevens uitgang) stond deze Wilde zwaan zichzelf in het water te bekijken. Of misschien vroeg hij zich af wie die vreemde vogel in het water zou zijn.

Er zijn nog een hoop dieren zoals de Eland, Otter, Przewalskipaarden en de Wisenten die ik deze keer niet gezien heb. Een goed "excuus" (alsof je dat nodig hebt ;-) ) om snel weer te gaan.

 

Lepelaarsplassen

 

De Lepelaarsplassen, Oostvaardersplassen, Marker Wadden en het Markermeer vormen samen het natuurgebied Nationaal Park Nieuwland. De kern van de Lepelaarsplassen bestaat uit kleimoeras met drie plassen die ontstaan zijn door zandwinning tijdens de bouw van de Oostvaardersdijk. Langs de dijk bevindt zich een vierde (kwel)plas. Het gebied is vernoemd naar een klein groepje lepelaars die hier in het verleden broedden, maar zij hebben tegenwoordig hun plek op de Waddeneilanden gevonden. 

De Lepelaarsplassen behoort tot één van de mooiste natuurgebieden van Flevoland met plassen, rietvelden en natte graslanden en hierdoor een waar vogelparadijs. Je loopt hier tussen de rietvelden en wilgenbossen, bramenstruiken, langs hoge schietwilgen en overhangende vlierstruiken. Rond de Lepelaarsplassen liggen verschillende observatiepunten, waaronder observatiehut de Lepelaar. 

Deze hut biedt uitzicht op de Grote Plas, twee vogeleilandjes, het omringende wilgenbos en een aalscholverkolonie. 

Ik was al een paar maanden niet niet naar de Lepelaarsplassen geweest maar omdat het ook het gebied van de ijsvogel is (en die staat nog steeds hoog op mijn "fotografeer wensenlijstje") werd het weer eens tijd. De ijsvogel heeft zich niet laten zien, wel zwommen er kuifeenden, een paar grauwe ganzen en een zwarte zwaan. 

         

Een paar dagen later ben ik weer teruggegaan naar de vogelhut in de hoop deze keer wel de ijsvogel (een vrouwtje) te zien. Tevergeefs de tak waarop zij haar vis eet en regelmatig zit, bleef leeg. 

Teruglopend vanaf de vogelhut zaten in de boom langs het pad een paar staartmeesjes. De meesjes zaten geen moment stil, waardoor de foto niet helemaal scherp geworden is. Ik denk dat de koude en stijve handen die ik door de tocht in de vogelhut gekregen had, ook hieraan hebben bijgedragen. 

Het begroeide moerasdeel is spontaan ontstaan na de drooglegging van Zuidelijk Flevoland. Verder bestaat het gebied grotendeels uit open water, nat grasland en rietlanden. 

De Lepelaarsplassen is ook het leefgebied van de otter en de bever. Misschien zie ik die, net zo als de ijsvogel, een volgende keer.